Գիտելիքն ընդամենը գործիք է
Մեր օրերում խելագրվելը հեշտ է, դժվարը երջանիկ լինելն է: Դրա համար կարևոր է սիրտը զարգացնել: Զարգացնել ոչ թե, որ լինես խելացի, այլ որ փորձես դառնալ լավը: Մարդկությունը ավանդաբար ձգտում է գիտելիք ստանալ: Այդ ձգտումը ոչ թե ավելի շատ գիտելիք կուտակելն է, այլ իմանալ այն, ինչ դեռևս չգիտենք:
Այսպիսով, տգիտությունը վախի հիմնական աղբյուրն է: Տգիտությունը կապված է անհայտի հանդեպ ունեցած վախի հետ, և հենց այդ վախն է ամենից շատ անհանգստացնում:
Դեպի իմացություն գործընթացը մեզ տանում է անկանխատեսելիին: Եթե գիտելիքը դիտարկենք որպես տեղեկություն, ապա այսօր մենք լցված ենք ամեն ինչի մասին տեղեկություններով, մեզ տրված է ցանկացած տեղեկատվության հասանելիություն: Դա է պատճառը, որ այս աշխարհում շատերը կարող են համարվել խելացիներ: Մենք հրապուրվում ենք մտքերով, մենք խելացի մարդիկ ենք, մենք հմայվում ենք մտավոր գործունեությամբ:
Իսկ ինչպե՞ս գիտելիքից անցում կատարել իմաստություն:
Գիտելիքը միայն գործիք է: Իսկ ինչի՞ն է ծառայում այդ գործիքը: Որպեսզի հասնեն իմաստնության: Եվ այդ ինտելեկտուալ ճամփորդությունը, որը մենք անվանում ենք գիտելիք, սկսում և ավարտվում է մեր մտքում: Իմաստությունը սկսվում և ավարտվում է մեր սրտում: Այսօր մեզ շրջապատում են մեծ գլուխներով և դատարկ սրտերով շատ մարդիկ: Երբ ուզում ենք աշխատանքի ընդունվել, գործատուն պահանջում է ներկայացել դիպլոմ, աշխատանքային փորձի մասին վկայող փաստաթուղթ: Ոչ մեկ ձեզ չի խնդրի ներկայացնել տեղեկություն սրտի մասին:
Ի վերջո, դեպի ու՞ր է մեզ տանելու արտաքին ուղղվածություն ունեցող այս զարգացումը:
Ո՞ր պահից սկսած կանգ առնել:
Որտե՞ղ է սահմանը:
Որոշում է սիրտը…
Գիտությունը, արտադրությունը, տեխնոլոգիաները մեծ տեղ են զբաղեցնում մեր արտաքին կյանքում և անմիջականորեն կապ ունեն մտքի զարգացման հետ: Մեր ներքին կյանքը զգայական սիրտն է: 21-րդ դարում խելացի մարդիկ շատ կան, բայց քիչ են իմաստուն մարդիկ: Մենք հիմա ապրում ենք քաղաքներում, ուր թեև բնակվում են միլիոնավոր մարդիկ, մեկ է, մենք մենակ ենք զգում: Հաղորդակցվելու նպատակով մենք մեծ քանակությամբ տեխնիկական սարքավորումներ ենք օգտագործում: Այսօր բոլորն էլ ունեն համակարգիչ, նոթբուք, հեռախոս, բջջային հեռախոս, երբեմն՝ երկուսը: Բոլոր այս սարքերը ստեղծվել են, որպեսզի մարդկանց մոտեցնեն իրար, հեշտացնեն միմյանց հետ շփումը: Բայց… արդյունքում բացահայտում ենք, որ հեռանում ենք իրարից, օտարվում միմյանցից:
Ինչպե՞ս անել, որ դրանք (այդ գործիքները) օգնեն մեզ զարգացնել ներքին կյանքը: Այսօրվա մեր գերխնդիրը սրտի և մտքի՝ աֆֆեկտի և ինտելեկտի միջև ճանապարհ հարթելն է: Մեր բոլոր խնդիրները՝ լինեն դրանք սոցիալական, թե մշակութային, քաղաքական, թե տնտեսական, առավել կամ պակաս կերպով անմիջականորեն կապ ունեն մեծ խելքի ու այն դեպի սիրտ ուղղորդելու անընդունակության հետ, ասել է թե՝ իմաստության պակասի հետ:
Այսինքն՝ մտքի ու սրտի միջև կա, անցնում է որոշակի ճանապարհ: Միայն այն ժամանակ է մտքի գործիքը՝ գիտելիքը, հասնում սիրտ, երբ ինչ-որ լավ բան է արվում: Հակառակ դեպքում ունենում ենք հետևյալ պատկերը՝ չափից շատ գիտելիք, չափից շատ գաղափարներ: Սա կարող է կործանարար լինել: Գործիքները պետք է օգտագործվեն սրտի՝ լավի, բարու զարգացման համար: Դա սրի է նման, այն կարելի է օգտագործել տարբեր նպատակներով: Դրանով կարելի է բանջարեղեն կտրատել ու ուտելիք պատրաստել, այսինքն՝ օգտագործել կյանքը պահպանելու համար: Կարելի է սուրը օգտագործել ոչ թե կյանքը պահպանելու, այլ կյանքից զրկելու համար: Սա սրի ոչ ճիշտ օգտագործում է:
Իսկ, թե ինչպե՞ս օգտագործել սուրը՝ որոշում է սիրտը:
Այսպիսով՝ գիտելիքը պետք է իմաստությունը զարգացնելու համար, իսկ իմաստությունը կապված է հուզական սրտի զարգացման հետ:
Իսկ ի՞նչ է նշանակում հուզական սիրտ և ինչպե՞ս է այն զարգանում:
Սովորաբար մեզ վրա մեծ ճնշում կա. ինձ սա է հարկավոր, ես սա եմ ուզում, ես պարտավոր եմ սա: Էլ ավելին ստանալը մտավորի ցանկություն է: Եթե քո բանականությանը հարցնես, թե քեզ ինչ է հարկավոր, այն քեզ կներկայացնի անվերջանալի մի ցուցակ: Եթե նույն հարցը տաս սրտին, ցուցակը կլինի շատ ավելի կարճ: Մեր սիրտը մեր կյանքի զգայական մասն է: Զգացմունքի լեզուն մատչելի է բոլորին, զգացմունքի մասին խոսելիս կարիք չկա շատ բաներ սովորել և, եթե խոսում ենք զգացմունքներից, մենք հասկանում ենք մեկմեկու, որովհետև ընդհանուր բան ունենք:
Շատ կարևոր է հասկանալ՝ ինչու եմ ես անում այն, ինչ անում եմ:
Սիրո մասին
Սերն ամենից առաջ հարաբերություն է ինքդ քո նկատմամբ: Սիրո ամբողջ իմաստը բաց լինելու կարողությունն է: Ամենից առաջ գիտակցելն է, որ դուք բավականաչափ լավն եք, դուք արժանի եք սիրո: Դուք պետք է կարողանաք ձեզ ընդունել այնպիսին, ինչպիսին էլ որ լինեք: Սա սիրո ճանապարհ է բացում՝ սեր առ մարդիկ: Եթե դուք լիովին դժբախտ եք, ապա ոչ մի կերպ չեք կարողանա սիրել մարդկանց, ձեզ ոչ ոք չի սիրի, դուք ոչ մի տեղ էլ պետք չեք գա: Որովհետև այդ կերպ դուք չեք կարողանա բացվել: Այդ վիճակում դուք ընդամենը տեղ եք փնտրելու թաքնվելու համար: Երբեք չի կարող լինել այնպիսի իրադրություն, որ դուք այնքան վատը լինեք, որ ձեր կողմից արժանի չլինեք լավ վերաբերմունքի ու սիրո:
դուրս գրել հետաքրքիր մտքերը և մեկնաբանել:
Սիրո մասին
Սերն ամենից առաջ հարաբերություն է ինքդ քո նկատմամբ: Սիրո ամբողջ իմաստը բաց լինելու կարողությունն է: Ամենից առաջ գիտակցելն է, որ դուք բավականաչափ լավն եք, դուք արժանի եք սիրո: Դուք պետք է կարողանաք ձեզ ընդունել այնպիսին, ինչպիսին էլ որ լինեք: Սա սիրո ճանապարհ է բացում՝ սեր առ մարդիկ: Եթե դուք լիովին դժբախտ եք, ապա ոչ մի կերպ չեք կարողանա սիրել մարդկանց, ձեզ ոչ ոք չի սիրի, դուք ոչ մի տեղ էլ պետք չեք գա: Որովհետև այդ կերպ դուք չեք կարողանա բացվել: Այդ վիճակում դուք ընդամենը տեղ եք փնտրելու թաքնվելու համար: Երբեք չի կարող լինել այնպիսի իրադրություն, որ դուք այնքան վատը լինեք, որ ձեր կողմից արժանի չլինեք լավ վերաբերմունքի ու սիրո:
սիրո մասին խոսկերը ճիշտեն այն հատվածում երբ գրված է, որ եթե դու լինես դժբախտ քեզ ոչոք չի սիրի, կամ նույնիսկ քո կողքը չի ուզի լինել։ Այդ ամենը որ չլինի համ դու պետք է սիրես համել քեզ պետք է փոխադարձ սիրեն։